کار و بیمه

رنج یادگیری و اندیشیدن حلقه مفقوده در هوش مصنوعی (۲)

هوش مصنوعی پدیده ای همه گیر شده است. ما از طریق فضای مجازی به شکلی مسخ شده ایم و هوش مصنوعی نیز در این فضا قراردارد. در فضای مجازی و هوش مصنوعی همه چیز آماده و راحت در اختیار قرار می گیرد و رنج کشیدن برای فهم حقایق وجود ندارد. برخی می انگارند همین که یک نتیجه فکری را آموختند بر همه آن چیز مسلطند. رنج یادگیری از نتیجه ای که از یاد گیری بدست می اید مهمتر است. اگر رنجی نباشد انسانیتی ساخته نمی شود. نتیجه های بی پشتوانه که از هوش مصنوعی می گیریم، مثل یک غذای آماده است که هیچگاه ما را آشپز نمی کند. آشپزی کردن و یاد گرفتن رمز و رموز آن، نیاز به زحمت و رنج کشیدن دارد.
کسی می تواند ادعا کند که می داند و فردی روشن بین است که برای دانایی سختی کشیده باشد، بار دانش را بر دوش بکشد و ذره ذره آنرا به منزل برساند. بلغور کردن حرفهای دیگران و با آن ابراز فضل کردن، کسی را حقیقت شناس نمی کند. این رنج در رسیدن به ناشناخته هاست که انسان می سازد، دانشمند تربیت می کند و نگاه افراد را به زندگی تغییر می دهد. شعور از دانایی واقعی می آید و دانایی واقعی از تلاش برای دانستن بدست می آید. داده های هوش مصنوعی برای افراد مثل یک ساختمان بدون پایه مستحکم و قابل اطمینان است، با کوچکترین لرزش و چالشی فرو می ریزد. این شکل ظاهری ساختمان نیست که هویت آنرا می سازد، سازه اصلی ساختمان پایه ها و فونداسیون آن است که پنهان است و دیده نمی شود.
هوش مصنوعی فقط قله یک یخ شناور در دریا را نشان می دهد، برای افرادی که فقط آن را تکیه گاه تفکرات و بیانات خود می کنند، بسیار گیراست، ولی او فقط قله را می بیند. اصل این قله در زیر آب است، ولی ما فقط قله را می بینیم و از آن استفاده می کنیم. این مطالب به معنای استفاده نکردن از هوش مصنوعی یا فضای مجازی نیست، فقط تذکری است بر سطح نازل استفاده از آنها. هوش مصنوعی و فضای مجازی استقلال نمی دهد، ذهن را به چالش نمی کشد. یک داده هضم نشده است برای کسی که از آن استفاده می کند.
م.ح.قشقایی

https://t.me/karbime3